Ze is er klaar mee. Het zwoegen en ploeteren. Haar potentieel staat te popelen, maar lijkt niet verder te komen dan het onderhouden van de moestuin. Zeker ook een fijn en rustgevende activiteit. Alleen wel ter ondersteuning. Niet ter invulling.
Nu is dit enigszins gechargeerd. En verwoord vanuit frustratie.
Deze dame is nl een internationale topcoach. Eentje die vanuit volledige aanwezigheid liefdevol en zonder schroom heel duidelijk zegt wat zij waarneemt. Waarbij ze met respect en helderheid samenwerkt met een zeer gevarieerde clientèle.
Het schaduwwerk dat zij inmiddels heeft verricht bij zichzelf zorgt voor een helder licht vanuit haar. Haar vrouwelijke energie omarmt zij ten volle. Haar mannelijke energie krijgt de ruimte.
En toch stroomt het niet zoals ze voelt dat de bedoeling is en mogelijk is.
As life is zit ze opnieuw in een diepgaand proces waar het naar buiten komen waar je voor staat nu centraal staat. Zonder poespas. Rauw, puur, zonder opsmuk. Unapologetically.
Dus het gaat ook precies zoals het moet gaan. Rauw, puur, zonder opsmuk. Unapologetically.
Terwijl we het hier zo over hebben gebeurt er ook iets bij mij. Zoals gedichten soms ineens doorkomen, zie ik sinds kort krachtsymbolen bij mensen. Deze keer ook. Ik heb hem meteen getekend en haar getoond. Hij raakt.
Na ons gesprek gaat zij verder met haar proces. Ik ga verder met die van mij. Ruimte geven aan de krachtsymbolen.
Flow with. Unapologetically.
